Wie bepaalt wat Trump weet? De macht van Natalie Harp

Juli, het vliegveld van Ankara. Air Force One staat klaar, de pers is aan boord, de minister van Buitenlandse Zaken ook. Maar die middag is bij de Secret Service een geloofwaardige Iraanse raketdreiging binnengekomen. De beveiligers halen Trump van het terrein in een cateringcontainer en zetten hem in een kleiner, onaangekondigd toestel. Air Force One stijgt gewoon op, als lokvliegtuig.

In het kleine toestel zit een handjevol mensen. Een van hen is geen minister, geen generaal, geen veiligheidschef. Het is een assistent van 35: Natalie Harp.

De menselijke printer

Ze volgt de president overal met een draagbare printer, zodat hij elk bericht of artikel op papier in handen krijgt. Ze stelt zijn berichten voor sociale media op en stuurt namens hem berichten aan wereldleiders. In Washington noemen ze haar de menselijke printer.

Maar ze bewaakt de deur niet alleen, ze bepaalt wat erdoorheen komt. Verslaggevers van The New York Times schreven dat de president, zolang zij in de buurt is, een ongefilterde stroom informatie krijgt. Aan het eind van de lange weg die informatie naar een president aflegt, is er nog één laatste meter, van de deur naar het bureau. Die is van haar.

Eén voornaam, een regering in de tegenaanval

Op zondag 16 augustus zegt een Democratische senator op een campagnebijeenkomst in Georgia dat de president niet wil werken: hij wil zijn balzaal bouwen en met Natalie reizen. Binnen een uur weet heel Amerika wie hij bedoelt. Medewerkers, Congresleden, een minister en het Witte Huis zelf storten zich op de senator. Je beschermt niet zo fel iets wat onbelangrijk is.

Dagen later meldt een Amerikaanse nieuwszender dat Harp meer dan een jaar in het Witte Huis werkte zonder het standaard veiligheidsonderzoek te doorlopen, tot de president persoonlijk ingreep. Het Witte Huis houdt vol dat ze een veiligheidsmachtiging heeft. Op een persbriefing kapt de machtigste adviseur van de president een vraag over haar af: de pogingen haar te beschadigen behoren tot het verwerpelijkste wat hij ooit in de politiek zag.

Een bekering, geen carrièrestap

Harp groeit op in een conservatief christelijk gezin in Zuid-Californië. Op haar 24e gaat een infuus mis en krijgt ze de diagnose botkanker. Ze overleeft. Daarna schrijft ze een rapport van 29 pagina’s waarin ze de Democraten verantwoordelijk houdt voor wat haar overkwam. In 2019 roept Trump haar op een conservatief congres het podium op als de vrouw die dankzij zijn wet nog leeft; een jaar later spreekt ze op de Republikeinse conventie. Een grote krant weerlegt die koppeling de volgende dag. Er komt geen rectificatie, en het maakt geen verschil.

Daarna: presentator bij een uiterst rechtse zender, persoonlijk assistent in Mar-a-Lago, de campagne van 2024. Volgens een boek van twee NYT-verslaggevers legde Trump zelf uit waarom hij haar zo dichtbij houdt: Natalie is de enige die net zoveel van hem houdt als zijn vrouw en kinderen.

Hier wordt het groter dan Harp. In zijn eerste termijn werden voorgangers op precies deze stoel weggestuurd: de een kwam niet door het veiligheidsonderzoek, de ander had één keer te veel gezegd. De derde blijft zitten. Nabijheid weegt zwaarder dan bevoegdheid.

In de aflevering hoor je Harp zelf, Trump op het podium in 2019, de senator in Georgia en een voormalig woordvoerder over de zomer waarin de campagnestaf haar een slaapkamer weigerde en zij een omweg vond. Wie bepaalt wat de machtigste man ter wereld weet?