Naar de inhoud

Zoeken

Veelgezocht

Snel naar
High Profile

Slaat Israël een nieuwe weg in als Gadi Eisenkot Netanyahu aflost?

Zaterdagavond 7 november wees de Israëlische president Isaac Herzog aan wie als eerste mag proberen een regering te vormen: niet Benjamin Netanyahu, die sinds 2009 vrijwel onafgebroken premier is, maar Gadi Eisenkot, de generaal die hem twee weken eerder hysterisch noemde. Eisenkot, 66, was vier decennia militair en de laatste vier jaar hoogste baas van het leger, benoemd door Netanyahu zelf. Hij heeft 28 dagen.

Luister op Spotify Apple Podcasts

Transcriptie

De aflevering zwart op wit.

Lees op Substack →

Zondag 25 oktober, twee dagen voor de Israëlische verkiezingen. Premier Benjamin Netanyahu zet een met kunstmatige intelligentie gemaakt beeld online: een paddenstoelwolk boven Tel Aviv. Verliest hij, dan dreigt een tweede Holocaust. Zijn uitdager heeft er één woord voor: hysterisch.

Dertien dagen later wijst president Isaac Herzog diezelfde uitdager aan om als eerste een regering te vormen. Niet de man die sinds 2009 vrijwel onafgebroken premier is, maar Gadi Eisenkot, de generaal die hij ooit zelf tot hoogste baas van het leger benoemde. Eisenkot heeft 28 dagen.

De anti-Bibi

Israëliërs noemen hem de anti-Bibi. Netanyahu is de Jeruzalemse intellectueel in maatpak. Eisenkot, 66, is de zoon van Marokkaanse immigranten uit Eilat, een gedrongen man zonder flair die moeilijk uit zijn woorden komt. Als stafchef liet hij een soldaat vervolgen die een gewonde, ongewapende Palestijn door het hoofd schoot, terwijl het publiek om vrijspraak riep. En toen Netanyahu volgens ingewijden belde om de ontruiming van een nederzetting tegen te houden, vroeg Eisenkot het bevel op papier. Dat kwam er niet.

Na 7 oktober 2023 trad hij toe tot het oorlogskabinet. Twee maanden later sneuvelde zijn jongste zoon in Gaza. Zes weken daarna zei Eisenkot wat de premier niet wilde horen: wie de totale overwinning op Hamas belooft, spreekt niet de waarheid. In 2025 richtte hij zijn eigen partij op. Ruim een jaar later is die de tweede van het land.

Zelfde koers

Toch is de tegenstelling kleiner dan ze lijkt. Eisenkot wil Hamas binnen anderhalf jaar ontmantelen, is tegen een Palestijnse staat, steunt de nederzettingen zolang ze in Israëls belang zijn, en staat net als alle andere kandidaten achter de operaties in Gaza, Libanon en Iran. Pragmatischer dan Netanyahu, zeggen analisten, maar aan de bezetting verandert hij niets. Zijn kamp wijst op wat hij wél belooft en Netanyahu weigert: een staatsonderzoek naar 7 oktober dat ook zijn eigen rol onderzoekt, een maximum aan het aantal termijnen van een premier, dienstplicht voor ultraorthodoxe mannen.

De sleutel ligt bij wie hij niet wilde

De verkiezingen leverden geen winnaar op. Netanyahu's kamp haalde 53 van de 120 zetels, Eisenkots kamp van vier Joodse partijen 48. Daartussen zitten 19 zetels van twee Arabische partijen. Eisenkot had gezegd hun steun niet te willen; veel Joodse kiezers accepteren die na 7 oktober niet, en een deel van zijn eigen bondgenoten evenmin.

En toch bevalen beide Arabische partijen hem bij de president aan. Een dag later kondigde hij een minderheidsregering van de vier Joodse partijen aan, die alleen bestaat zolang de Arabische partijen haar gedogen. Zijn belangrijkste bondgenoot op rechts wil daar niets van weten.

In de aflevering hoor je Eisenkot zelf: bij de begrafenis van zijn zoon, op de verkiezingsnacht en bij de overhandiging van de opdracht. Je hoort hoe de president de leider van een Arabische partij vraagt of hij Hamas een terreurorganisatie noemt. En je hoort welke keuze Eisenkot de komende weken wacht: dezelfde die zijn vroegere baas Benny Gantz in 2020 maakte, en die Gantz zijn premierschap kostte.

Verandert Israël als het Eisenkot lukt? Of alleen de toon?

Verantwoording Waarom deze persoon, welke bronnen we gebruikten en wat we niet konden vaststellen.

Deze week portretteert High Profile Gadi Eisenkot, de Israëlische oud-stafchef die op 7 november van president Isaac Herzog de opdracht kreeg om als eerste een regering te vormen, vóór Benjamin Netanyahu. Hieronder vind je wie er in de aflevering voorkomt, welke bronnen we gebruikten, wat we wel en niet konden vaststellen en welke keuzes we maakten.

Waarom deze persoon

De redactie koos Eisenkot op zondag 8 november, de dag waarop hij in Jeruzalem de opdracht officieel overhandigd kreeg. De Nederlandse media hadden hem in oktober al geportretteerd als “de generaal die politicus werd” (NOS), “de voormalige legerchef die Netanyahu hoopt op te volgen” (NRC) en “de generaal die zijn zoon verloor in Gaza” (de Volkskrant). Wij kozen een andere ingang: Israëliërs noemen hem de anti-Bibi, maar over de kernvragen van het land, Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Iran, verschilt hij volgens analisten weinig van de man die hij wil vervangen. De aflevering vraagt daarom niet alleen wie hij is, maar wat er verandert als het hem lukt: het land, of alleen de toon.

Het script is afgerond op maandag 9 november en op woensdag 11 november geactualiseerd. Verwerkt is de beëdiging van de nieuwe Knesset op 10 november, met de toespraak van Netanyahu, de reactie van Eisenkot en het afgezegde gesprek met Likud. Nagegaan maar niet opgenomen zijn het gesprek tussen Eisenkot en Avigdor Liberman van 9 november, de stemming over een nieuwe Knesset-voorzitter (gepland voor 17 november), de contacten met de ultraorthodoxe partij United Torah Judaism en de onbevestigde berichten dat Mansour Abbas bereid zou zijn Hamas een terreurorganisatie te noemen. Wat na 11 november gebeurde, is niet verwerkt.

Wie is wie

In het script worden de meeste mensen aangeduid met hun rol, vanwege het namenbudget voor een luisterproductie. Hieronder de volledige koppeling.

  • Gadi Eisenkot — de hoofdpersoon. Geboren op 19 mei 1960 in Tiberias, opgegroeid in Eilat als zoon van Marokkaans-Joodse immigranten. Officier bij de Golani-brigade, militair secretaris van premier Ehud Barak (1999), commandant van de Judea- en Samaria-divisie op de Westelijke Jordaanoever (2003–2005), commandant van het Noordelijk Commando (2006–2011), plaatsvervangend stafchef, en van februari 2015 tot januari 2019 de 21e stafchef van het Israëlische leger. In 2022 in de Knesset op de lijst van Benny Gantz; van oktober 2023 tot juni 2024 waarnemer in het oorlogskabinet; in juni 2025 weg bij de partij van Gantz, in september 2025 oprichter van Yashar (“recht door zee”), die bij de verkiezingen van 27 oktober 2026 de tweede partij van het land werd. Vijf kinderen; zijn jongste zoon Gal sneuvelde op 7 december 2023 in Noord-Gaza.
  • Benjamin Netanyahu — de premier, “Bibi”. Premier van 1996 tot 1999 en sinds 2009 vrijwel onafgebroken (met een onderbreking van juni 2021 tot december 2022). Benoemde Eisenkot in 2015 tot stafchef. Leider van Likud, dat op 27 oktober 2026 de grootste partij bleef.
  • Isaac Herzog — de president. President van Israël sinds 2021; ontving op 4 en 5 november alle partijen, maakte op zaterdagavond 7 november in een verklaring zijn keuze voor Eisenkot bekend en overhandigde hem op zondag 8 november de opdracht in zijn ambtswoning in Jeruzalem.
  • Benny Gantz — zijn collega uit het leger, later zijn politieke leider. Stafchef 2011–2015 (Eisenkot was zijn plaatsvervanger), leider van Blauw-Wit en later National Unity, minister van Defensie 2020–2022, lid van het oorlogskabinet 2023–2024. Beloofde in 2019–2020 nooit onder een aangeklaagde Netanyahu te dienen, stapte op 26 maart 2020 toch in diens regering; de rotatieafspraak werd nooit uitgevoerd.
  • Ehud Barak — de minister van Defensie (2011). Minister van Defensie 2007–2013, eerder premier (1999–2001). Wilde Eisenkot in 2011 boven Gantz benoemen; Eisenkot weigerde.
  • Elor Azaria — de soldaat die in Hebron een gewonde aanvaller door het hoofd schoot (24 maart 2016). Hospik; in januari 2017 veroordeeld voor doodslag, in februari 2017 tot 18 maanden cel, later door Eisenkot verlaagd tot 14 maanden. De straf wordt in de aflevering niet genoemd.
  • “Een meisje van 13 met een schaar” — het voorbeeld dat Eisenkot in februari 2016 gaf tegenover scholieren in Bat Yam, over de geweldsinstructie tijdens de golf van steekpartijen.
  • Amona — “een nederzetting op de Westelijke Jordaanoever die volgens het Israëlische Hooggerechtshof op Palestijns privéland staat” (begin 2017). Formeel een buitenpost bij de nederzetting Ofra. Het Hooggerechtshof oordeelde in december 2014 dat de buitenpost op Palestijns privéland stond en moest worden ontruimd; de politie deed dat op 1 en 2 februari 2017. Het telefoontje van Netanyahu aan Eisenkot komt uit The New York Times (twee anonieme ingewijden); zie hieronder.
  • De Dahiya-doctrine — genoemd naar Dahiya, de wijk van Beiroet die Israël in de oorlog van 2006 platbombardeerde. Eisenkot beschreef de aanpak in oktober 2008 in de krant Yedioth Ahronoth als commandant van het Noordelijk Commando.
  • Uvda — “een van de langstlopende onderzoeksprogramma's van de Israëlische televisie”. Programma van Ilana Dayan op Channel 12, sinds 1993; het interview met Eisenkot werd uitgezonden op 18 januari 2024.
  • Avigdor Liberman — “een kleine rechtse partij in Eisenkots kamp, goed voor 7 zetels”. Leider van Yisrael Beiteinu; jarenlang bondgenoot en minister van Netanyahu, sinds de breuk van 2019 zijn tegenstander. Steunt Eisenkot als premier, maar wijst een regering die leunt op Arabische stemmen af.
  • Naftali Bennett — niet bij naam in het script; een van de “eigen bondgenoten” in deel 5 die Arabische steun afwijzen. Oud-premier (2021–2022), leider van de partij Together (12 zetels).
  • Mansour Abbas — “de leider van een van de twee Arabische partijen”, 8 zetels. Leider van Ra'am (Verenigde Arabische Lijst), de islamitische partij die in 2021 als eerste Arabische partij in een Israëlische regering zat. Beval Eisenkot op 5 november aan, maar weigerde bij Herzog Hamas een terreurorganisatie te noemen.
  • Yousef Jabareen — “haar leider”, van “de andere Arabische partij, de grootste”. Leider van de Joint List (Gezamenlijke Lijst), 11 zetels; beval Eisenkot op 5 november aan, “met pijn in het hart”.
  • United Torah Judaism — “de 7 ultraorthodoxen van zijn blok”, die niemand aanbevalen. Ultraorthodoxe partij, tot nu toe bondgenoot van Netanyahu.
  • Anshel Pfeffer — “een kenner van Netanyahu”. Correspondent van The Economist en biograaf van Netanyahu; sprak tegenover CNN over de “WannaBibi's”, aangehaald in de Volkskrant van 25 oktober.
  • Amos Harel — “een vooraanstaande Israëlische defensieanalist”. Defensiecommentator van Haaretz, in zijn podcast The Brink van 5 november (fragment 11).
  • Nijmeh Ali en Beth Oppenheim — “analisten” in deel 5 (“pragmatischer dan Netanyahu, maar aan het systeem verandert hij niets”). Ali is analist bij de Palestijnse denktank Al-Shabaka, Oppenheim onderzoeker bij de European Council on Foreign Relations; beiden in NRC van 1 november. Ook Steven Erlanger (The New York Times, 30 oktober) over het beperkte verschil in veiligheidsbeleid.
  • Tal Schneider en andere analisten — “analisten” in deel 7 (de drie wegen). Schneider in The New York Times van 28 oktober; de scenario's komen verder uit NRC van 28 oktober en de scriptbrief (Shalom Yerushalmi van Zman Yisrael, Shira Efron).
  • De man met de megafoon — bij het protest voor Eisenkots flat in Herzliya, 1 november. Volgens The Times of Israel een nabestaande vader, die de “verrader”-leuzen leidde en herhaaldelijk riep “je hebt je zoon vermoord”. De uitspraak “marionet” in het fragment komt uit een opname van AP; die spreker is niet bij naam bekend.
  • De presentatrice (fragment 7) — presentatrice van i24NEWS; haar naam staat niet in het transcript.
  • Gal Meir Eisenkot — de jongste zoon van Eisenkot, 25, sergeant-majoor bij de reserve (551e Brigade), gesneuveld op 7 december 2023 bij Jabaliya; begraven op 8 december in Herzliya.
  • Partijen en instellingen: Likud (Netanyahu, grootste partij); Yashar (Eisenkot, tweede partij, opgericht 16 september 2025); Ra'am en de Joint List (de twee Arabische partijen, samen 19 zetels); United Torah Judaism en Shas (de ultraorthodoxe partijen); Yisrael Beiteinu (Liberman); Together (Bennett); de Knesset (120 zetels); de centrale kiescommissie (“de kiescommissie ziet geen systematische fraude”); de attorney general (“de hoogste juridische adviseur van de regering”); Hamas; de Nova-muziekfestivalaanval van 7 oktober 2023.

De bronnen

Nederlands

Israëlisch

Internationaal

Audiovisuele bronnen

De aflevering bevat twaalf fragmenten; alle teksten zijn met spraakherkenning tegen de audio gelegd en daarna nagelezen.

  • Fragment 1, de golf van steekpartijen in Jeruzalem, oktober 2015 — euronews, YouTube, 00:00:01–00:00:21.
  • Fragment 2, de aanval op het Nova-festival, 7 oktober 2023 — BBC News, YouTube, 00:00:00–00:00:11.
  • Fragment 3, 7 oktober en de gevolgen voor Netanyahu — Nieuwsuur, 24 oktober 2026, YouTube, 00:11:19–00:11:32.
  • Fragment 4, Eisenkot spreekt op de begrafenis van zijn zoon Gal, Herzliya, 8 december 2023 — AP Archive, YouTube, 00:01:54–00:02:09 (Hebreeuws; de spreker is volgens de shotlist van AP Eisenkot zelf).
  • Fragment 5, Eisenkots eerste interview na de dood van zijn zoon, Channel 12 (Uvda), 18 januari 2024 — flarden van het interview zoals overgenomen door de Filipijnse nieuwszender ANC 24/7, YouTube, 00:00:33–00:00:50 en 00:01:02–00:01:16 (Hebreeuws). Het oorspronkelijke programma staat niet online.
  • Fragment 6, het vertrek van Gantz en Eisenkot uit het oorlogskabinet, juni 2024 — Al Jazeera English, YouTube, 00:01:41–00:01:53.
  • Fragment 7, Eisenkot over “Mansour of Netanyahu”, i24NEWS, omstreeks 24 oktober 2026 — YouTube, 00:14:25–00:14:37 en 00:14:50–00:14:59 (Hebreeuws).
  • Fragment 8, Eisenkot op de verkiezingsavond, 27/28 oktober 2026 — Associated Press, YouTube, 00:00:24–00:00:39 (Hebreeuws).
  • Fragment 9, demonstranten voor de woning van Eisenkot, Herzliya, 1 november 2026 — AP Archive, YouTube, 00:00:29–00:00:43 (Hebreeuws).
  • Fragment 10, president Herzog vraagt Mansour Abbas of hij Hamas een terreurorganisatie noemt, 5 november 2026 — clip van de live uitgezonden consultaties, overgenomen door de nieuwssite Arutz 7 (Israel National News), YouTube, 00:00:00–00:00:13 en 00:00:39–00:00:56 (Hebreeuws). Het officiële kanaal van het presidentiële bureau staat niet op YouTube.
  • Fragment 11, Amos Harel over Eisenkot — The Brink (Haaretz-podcast), 5 november 2026, audio, 00:21:14–00:21:28.
  • Fragment 12, Eisenkot aanvaardt de opdracht in de ambtswoning van president Herzog, Jeruzalem, 8 november 2026 — EL PAÍS, YouTube, 00:00:12–00:00:31 (Hebreeuws). De volledige ceremonie, met de toespraak van Herzog, is als livestream uitgezonden door NDTV World, YouTube.

Wat we hebben geverifieerd en wat niet

Het script is in vijftien versies geschreven, met twee redactierondes van de redactie; de vijftiende is de actualisering van 11 november. Na elke versie met gewijzigde tekst liepen een review en een factcheck. De eerste volledige factcheck (59 claims) vond één onjuistheid (over het standpunt van de Arabische partijen ten aanzien van Israël als Joodse staat), de delta-factchecks daarna (12, 46, 37, 22 en 14 controles) samen drie: de datum van het akkoord over de noodregering van oktober 2023 (vier dagen na 7 oktober, niet vijf), de duur van het bestaan van Yashar (“ruim een jaar”, niet “binnen een jaar”) en de positie van Gantz in 2022 (minister in de regering-Bennett/Lapid, geen oppositieleider). Alle zijn hersteld. De controle van de acht zinnen die bij de actualisering van 11 november veranderden, vond geen onjuistheden en leidde tot twee preciseringen. Daarnaast is de weergave van Netanyahu's bericht van 25 oktober gecorrigeerd: het was een met AI gemaakt beeld bij een tekst, geen video zoals een Nederlandse krant schreef.

Een aparte vermelding verdient fragment 12. De automatische transcriptie van Eisenkots Hebreeuws hoorde “als het mandaat tot een noodregering leidt”; de Engelse weergave van The Times of Israel, JTA en Al Jazeera en een tweede transcriptie geven “met dit mandaat zal ik een noodregering vormen”. De twee zinnen verschillen in het Hebreeuws één letter en klinken hetzelfde. De aflevering volgt de stellige lezing; het Hebreeuws is door ons niet door een moedertaalspreker beluisterd. Ook de andere Hebreeuwse fragmenten (4, 5, 7, 8, 9, 10) zijn met spraakherkenning uitgeschreven en vertaald en vergeleken met de Engelse weergaven in de Israëlische pers; de parafrases in de voice-over volgen die weergaven.

Wat vaststaat: Eisenkots loopbaan, zijn benoeming door Netanyahu in 2015 en zijn weigering van 2011 (The New York Times, Wikipedia); het interview van 2008 over de Dahiya-doctrine (Yedioth Ahronoth via Wikipedia, NRC 2009); de uitspraak over het meisje met de schaar (Ynet, JTA 2016); de zaak-Azaria en Eisenkots aandringen op vervolging (NRC 2016, The New York Times); het dodental van de protesten aan het hek van Gaza in 2018 (189 volgens de VN-onderzoekscommissie, 180 tot 195 volgens OCHA; de aflevering zegt “ruim 180”); de noodregering en het oorlogskabinet van oktober 2023, de dood van Gal op 7 december 2023 en de begrafenis op 8 december (The Times of Israel, Reuters); het Uvda-interview van 18 januari 2024 en de ontslagbrief van 9 juni 2024 (The Times of Israel); de oprichting van Yashar op 16 september 2025; de uitslag van 27 oktober 2026 (Likud grootste, Yashar tweede, blokken van 53 en 48, 19 zetels voor de twee Arabische partijen; NRC, de Volkskrant); Eisenkots uitspraak van begin oktober dat hij de steun van de Arabische partijen niet wil (Le Monde); de aanbevelingen van 4 en 5 november (67 tegen 46, 7 zonder aanbeveling; The Times of Israel, Haaretz, The Guardian); Herzogs keuze van 7 november en de overhandiging van 8 november (The Washington Post, NRC, The Times of Israel, JTA, NOS).

Wat op één bron rust of betwist is, en in de aflevering zo is weergegeven: het telefoontje van Netanyahu tijdens de ontruiming van Amona in 2017 komt uit The New York Times, die zich beroept op twee anonieme ingewijden; een tweede bron hebben we niet gevonden, en de Israëlische pers beschreef in 2019 een vergelijkbaar incident met Netanyahu's militair secretaris. De aflevering zegt daarom “volgens twee ingewijden”. Ook dat Gantz in 2011 “er meer klaar voor” was en dat Netanyahu na 7 oktober “beefde als een riet” komt alleen uit het profiel van The New York Times, dat Eisenkots eigen woorden weergeeft. Dat het kamp van Eisenkot met de Joint List niet heeft onderhandeld en niets heeft aangeboden, komt van anonieme bronnen in Haaretz en staat niet in de gesproken tekst. De peiling waarin 61 procent van de kiezers uit Eisenkots blok een regering met Ra'am wil, is van het Accord Center via The Jerusalem Post; het gaat om de kiezers van het hele blok en alleen om Ra'am. De beschuldigingen van Netanyahu en Likud (een “gestolen” verkiezing, “terreursupporters”, een regering die Israël “niet overleeft”) zijn in de aflevering aan hen toegeschreven en niet als feit gebracht; de centrale kiescommissie zag geen systematische fraude. Dat de protestleuzen “verrader” en “je hebt je zoon vermoord” van dezelfde man kwamen, meldt The Times of Israel; de uitspraak “marionet” in het AP-fragment is van een niet bij naam bekende demonstrant, en de aflevering schrijft de leuzen daarom niet aan één persoon toe.

Wat we niet konden vaststellen: de Hebreeuwse originelen van de toespraken van Herzog en Eisenkot op 8 november zijn, behalve de negentien seconden van fragment 12, alleen in Engelse vertaling gelezen; van Netanyahu's videoverklaringen van 4 en 7 november is geen opname van een officieel kanaal gevonden, alleen zijn eigen account op X, en de aflevering parafraseert ze via The Times of Israel en Al Jazeera. Of Eisenkot in de campagne de term “nationale noodregering” al gebruikte, hebben we niet nagegaan; zijn eigen bericht op X van 7 november is de eerste vindplaats in onze bronnen. De exacte plek van Gal Eisenkot bij de explosie van 7 december 2023 staat niet in de bronnen; de aflevering zegt alleen dat er een bom afging in een tunnelschacht en dat hij in het ziekenhuis overleed. High Profile heeft Eisenkot, zijn partij en Likud niet om een reactie gevraagd.

Redactionele keuzes

De redactie koos op 8 november uit drie varianten voor de invalshoek “de anti-Bibi”: de vraag of Israël verandert als Eisenkot slaagt, of alleen de toon. De aflevering volgt de chronologie, van 2008 tot 8 november 2026, met de verkiezingsweek als climax; het nieuws van de week zelf staat in de teaser en in het slot.

Namen. Het script gebruikt rolaanduidingen; bij naam worden alleen de hoofdrolspelers genoemd die de luisteraar moet kunnen volgen: Netanyahu, Herzog, Gantz, Liberman en Mansour Abbas. De minister van Defensie van 2011, de soldaat van Hebron, de nederzetting, de analisten en de leider van de Joint List worden met hun rol aangeduid; de volledige namen staan hierboven. Media worden in de gesproken tekst niet bij naam genoemd.

Privéleven. Van Eisenkots gezin wordt alleen zijn zoon Gal genoemd, omdat zijn dood een keerpunt is in het verhaal en Eisenkot er zelf publiekelijk over sprak. De namen van zijn vrouw en andere kinderen, de twee neven die eveneens sneuvelden en de bedreiging van zijn vrouw bij het protest van 1 november blijven buiten de aflevering.

Bewust weggelaten: de straf van Elor Azaria en Eisenkots latere strafverkorting; de verontschuldiging van de man met de megafoon achteraf; Eisenkots Shin Bet-bescherming sinds 3 november; de precieze stemscenario's voor een minderheidsregering; de uitspraak van president Trump dat Netanyahu en Eisenkot vergelijkbare opvattingen hebben; de racistische uitlatingen over Eisenkots afkomst in de campagne, die alleen in algemene zin worden genoemd; de opiniestukken over Eisenkot als “voortzetting van Netanyahu met andere middelen” (onder meer Erwin van Veen in NRC), waarvan de strekking als tegenstem in deel 5 is verwerkt. Netanyahu's AI-beeld van 25 oktober wordt beschreven, niet getoond of herhaald.

Fragmenten. De aflevering gebruikt Hebreeuwse fragmenten met een Nederlandse parafrase in de voice-over, omdat Eisenkots eigen stem de kern van het portret is. Fragment 5 en 10 komen niet van het oorspronkelijke kanaal (Channel 12 en het presidentiële bureau), maar van nieuwsorganisaties die de beelden hebben overgenomen; dat staat hierboven vermeld. Voor de duur zijn fragment 8 en 9 ingekort en is een passage van Amos Harel over Eisenkots “persoonlijke minachting” voor Netanyahu geschrapt.

Werkwijze

Voor de research, het schrijven van het script en de factcheck gebruikt High Profile speciaal ontwikkelde AI-technologie. De redactie bepaalt de hoofdpersoon en de invalshoek, redigeert elke versie en beslist wat wel en niet in de aflevering komt. Ook de cover-art van deze aflevering is een met AI gegenereerd beeld. Meer over onze werkwijze staat op highprofile.show.

Meer politiek

Alle afleveringen
Abdul El-Sayed AI
Senaatskandidaat Michigan

Politiek

Abdul El-Sayed
Flávio Bolsonaro AI
Presidentskandidaat

Politiek

Flávio Bolsonaro
Édouard Geffray AI
Franse onderwijsminister

Politiek

Édouard Geffray
Alice Weidel AI
Covoorzitter van de AfD

Politiek

Alice Weidel